Shekujt e stepen, vitet e mjeruan,
Por Nënlokja nuk u dorëzua!
Rrudhatë në ball i vijzohen cdo ditë,
Tregojnë vuajtjet mjerimin e pashpirt.
Stuhitë e kohës u sulën pa mëshirë,
Ta zhbijnë Nënlokën nga faqja e dheut.
E fortë, krenare me shpirt celik.
Nënëlokja qendorn me ballin fisnik.
Bijët e saj, bijët e shqipes
Radhisin fitoret dita ditës.
Nga Sokol Demaku