Shqiptarët në Skandinavi » Poezi

JEHONA E SHEKUJVE

Bashkimi — Thu, 31 Mar 2011 19:27:09 +0000

Aty pran trotuarit
rrokaqielli përgëdhel yjet
më poshtë
nën hije purgatori
tenda e fshehur e mallkimit

Në guvën e shpirtit

Shpresa – ylber amshimi
ngrihet hark në qiell
nënë të cilin rrjedh
lumi i amshimit

Kush është ai trim
që mund ta kapërcejë
harkun e fatit të vet
që poemën e vet
ta dëgjojë për së gjalli

FJALA JUAJ

Në kujtesë do mbetet
ajo fjalë
që vjen maleve
me flakën e kushtrimit
heu
kush është trim
se ora ka ardhë
ujkun e çalë
ta heqim zvarrë
nëpër baltë

UNË DHE MALLI

Tërë natën bashkë
unë dhe malli

na mbyti halli
i kësaj jete jallane

Kur s’kam gjumë fare
ndez një cigare
brengat t’ kthej në tym

DROJA

Druaj se djalli
me xixa stralli
na vizaton yllin
midis balli

Vijnë pastaj hijenat
t’i grisin pelenat
e foshnjeve të palindura

Këta klysh popi
soji e sorrollopi
që të pijnë gjak populli
shekulli s’i ngopi

Në këtë rreth harkor
të rrugëtimit mizor
vetëm lëmshi i fatit
na mbeti në dorë

FJALA E HUMBUR

Mbeta pa fjalë
a ditën kur jam nisur në jetë
rrugëve të paruugë
në dritë e mugë

Në guvën e shpirtit
ndryer është qe një shekull
e betuar nën dritë qiri
para ikonës sate
liri

Poezi nga Shaban CAKOLLI

MUHAMED KRASNIQI: GJERDANI I PAVARËSISË

Bashkimi — Fri, 11 Feb 2011 21:13:02 +0000

Poeti Muhamed Krasniqi, gazetar dhe redaktor i njohur në Kosovë, sot jeton dhe vepron në Suedi. Para tri vitesh ai i solli lexuesit shqiptar një libër të ri me titull thllësisht domethënës. Librit i ka dhënë titullin “Gjerdani i pavarësisë”, ndërkaq poeti Riza Sheqiri, që është edhe botues, duke folur për këtë ngjarje pat theksuar atëherë se ky libër vërtetë doli si një gjerdan i ngjarjeve të mëdha që në ditët kur u botua më12 shkurt 2008 pritej të ndodhnin.

Libri u dedikohet fëmijve por preferohet ta lexojnë edhe të rriturit. Për ata që duan të bëjnë një “sheti” në histori e gjeografi, lexoni ” Gjerdani i pavarësisë”.

Këtë përmbledhje autori e ka organizuar në tre cikle “Gjerdani i Pavarësisë”, “Të falem Kosovë” dhe “Dielli ua fali rrezet”. Ciklet shtrihen të gjitha trojet shqiptare dhe mes vargjeve autori gërthet përpjekjet e trimave që u kurorëzuan me liri e pavarësi. Rruga ishte e gjatë dhe e mundimshme por, si shprehet autori:

Në qiell e tokë
Liria zëshëm foli:
Gjaku i trimave
Këtu mua më solli.

Ndaj këtyre ditëve kur shqiptarët kremtojnë përvjetorin e tretë të pavarësisë së Kosovës preferohet që ta kërkojnë dhe bashk me fëmijët, me familjen dhe miqtë të hapet ky libër për të rikujtuar përmes vargjeve pak histori dhe gjeografi të Pavarësisë.

Kështu “Gjerdani i Pavarësisë” bëhet edhe më i bukur!

SHUQURI SEJDIJAJ

Shqiponjë moj, ku ke ti folen?

Bashkimi — Thu, 07 Oct 2010 20:18:49 +0000

Mbi liqe t´Ohërit ke notuar
Lihnidosit madhëri për t´i kënduar
në kanjon t´Mirushës ke pirë ujë
për të fluturuar në Shkodër e Krujë.
ke vazhduar për n´Janinë
për t´parë Camërinë.
Shqiponjë moj zi e zeza, ku e ke folen?
Epu krihëve dil në Evropë
shih zogjë t´shqipes plot e përplot
rënd t´drobitur me shpirt t´thyer
shpresa t´humbura me buzë n´vaj
haj medet, e haj.

Ejup Ramadani

Fati im

Bashkimi — Sun, 16 May 2010 16:10:47 +0000

Fati im,
lajkatar i pafytyr
i paskrupullt e i pamëshirshëm
shpesh më sjell në greminën
e dëshpimit.

Fati im,
mashtrues i kalitur
nëpër kohët e vështira
i pabesë i paturpshëm
shpesh këndellet të luaj
edhe me jetën time.

Fati im,
maje shpate me dy teha
sikur luan me mua dhe guximin tim,
shpesh kalon edhe kufijt e durimit
sa detyrohem t’a mbys vet.

Fati im,
i pangopur i hapë rrugën
motrës së tijë fatkeqësisë
dhe tani me vendosa ta varrosi,
e ndjesë pastë.

Arbër Ibrahimi

Tradhëtarëve

Bashkimi — Sun, 16 May 2010 16:09:47 +0000

Të pabesët janë të lig,
janë të sëmurë nga tradhëtia.
Apatinë e tyre që ndjejnë
e shtrojnë në kob të zi.
E keqja e tyre prekë edhe fëmijën,
janë të frikshëm si hije të zeza
dhe janë skëterrë edhe në shpirtë,
janë frikacak, qyqar, janë hijena.
Të pabesët dhe bukën të shajnë,
të shtrirë nën lëmoshën e armikut
kurdisin pritën e vëllaut të tyre,
ata vrajnë edhe nderin edhe guximin
derisa në pritë qesin edhe fëminë e tyre.
Pijnë venë për të kujtuar gjakun e vllezërve
shijojnë atë pak jetë dhelpre
që edhe urinës t’i thonë ujë
derisa flakin larg emrin e tyre
që të mos janë ata sepse ngjajnë në qen.
Zagar që nuhatin lëvizjen e vëllaut
e lehin në veshin e armikut
për të lajmruar vdekjen e gjakut të tyre
në propagandë se i zoti është i drejt.
Ata, të pabesët nuk janë mëkatar
ata janë vetë satani
mashtrojnë veten për t’u kamufluar
me mirësinë e mëshirës nga vetvetja
për të fituar një kotlluk më afër zjarrit
në ferrin e flakëve ku do të digjen.
Hakun duhet gjithëher të e merr populli
për ata gjykim nuk ka
vendim të prer bie dheu i tokës
s’do ti pranojë në të.

Arbër Ibrahimi

Një ditë me shamatë

Bashkimi — Mon, 26 Apr 2010 16:05:39 +0000

Ishte një ditë e gjatë
me stuhi, me shamatë

Vjen babi, shumë i lodhur
se çel gojën, rri i mrrolur

Ia nis mami, fol ti njeri
se s´t´jan mbyt´ xhemitë n´deti

Por babi nuk flet
si shqiponjë i vërsulet

dhe godet se është burrë
këtë të drejtë se lëshoi ai kurr.

Edhe mamin e kap inati
me lagraç shkon te saçi

Qeni i shpisë fortë piskati
në vend të babit e hëngri i ngrati

Tash qeni i lënduar
pas maces ish tmerruar

maceja e shkretë me furi
ik prej qeni brenda n´shpi

rri n´dritare, qenin shikon
- futu brenda nëse guxon.

Ishte kjo një ditë e gjatë
me stuhi e shamatë.

Shuquri Sejdijaj

Shpirt i trishtuar

Bashkimi — Mon, 26 Apr 2010 16:00:00 +0000

Një vegim i trishtuar më sillet nëpër mend,
unë jam i përgjakur derisa ti bart shpatën,
në ndërkohë dhe nëpër kohë unë them
nuk jamë ai që të theu zemrën
por ti që më hoqe mendjen.

Eklips në kujtimet e mia
Dhe zhduket cdo mirësi para syve të mij.

Shqisat nuk prekin shijen e gjakut
por unë e kuptoj që është i pa shije
dhe cudia nuk mbaron por fillon këtu.

Përfytyrim i trishtë me ndjenjën e brisht,
më bënë të katranosi edhe fatin edhe besimin,
derisa ti në formë pulbardhe nga lart
shikon valët e një deti me të këqija si më godasin
më shtrijnë për tokë edhe vullnetin edhe shpresën.

Trazohem e tërbohem i mllefosur nga xhindi i keq
që mbrenda meje jeton qëkur e ngjalle ti.

O hije e zezë që po më sjell mjerimin e padëshiruar
kur të shoh në krahët e tjetrit të plagosur
vrapoj pas hijes tënde dhe kuptoj se zilia më ka prangosur.

Burgje, britma e ulurime në terrin e natës
derisa ding-dongu i orës shënon mesnatën.
Bubullimat dhe vetëtima sjellin shiun që ska të ndalur
e unë shikoj flakët e qirinjëve që luhaten nga era e dritares
dhe pasqyra shfaq shumë fytyra të panjohura por të përmendura.

Mbulohem me guximin për të pritur mëngjesin
derisa atëher të kenë pushuar bubullimat.
Shpresoj vetëtima të godase orën e të ndale ding-dongun
britmat të ikin nga dritarja e hapur derisa qirinjt janë shkrirë
dhe pasqyra të heq fytyrat e të reflektoj dritën që ka larguar terrin.

Atëher të do të marr guximin të largohem nga kjo kështjellë e shkretë
e mjeruar paska qenë dhe para se të futem unë në të
mashtrime e rrëfime të ndryshme nga të tjerët pata ndëgjuar
unë nuk i pata besuar asnjëher gojave të këqija
po ja që tani që isha në të e përjetova atë nga e cila friksohesha.

Arbëri Ibrahimi

Eja

Bashkimi — Mon, 26 Apr 2010 15:50:29 +0000

Ne saje te vuajtjes
e heshtur jo pse dua
por zgjedhje jo skam
defrej vehtes shpesh
pikllimin shpesh nga brenda
permes dritares shikoj jasht
dhe pyes me vehte ku nisi dhe ku
perfundoj dashurija
athua je aty per mua si me pare
por jo syte e tua ikin atje larg
larg matan rruge pse.
Ne gjith kete lemshe jete
ne endren e dashuris se fikur tutje
nuk dua te jem ne ego dhe porosise pasardhesin tim
rrugen time te mos e zgjedhe
ne kete barre qe mka mbi
athua pse o zot me shkrine me bere shkrum e hi
athua pse o zoti i madhi pse me takove me Metin

Nga Arbnori

Shko!

Bashkimi — Fri, 19 Mar 2010 21:28:29 +0000

Shko, mos u kthe,
Se nuk ke vend në këtë jetë
Shko nga ke ardhurë
Askush mos te të shohë!
Shko se njeri nuk je!
Nuk ke ndjenja, njerzi aspak
Nuk ke vend në këtë dhe,
Shko nga ke ardhurë
Se njeri nuk je!
Sa vështirë qenka, por realitet,
Se njeriu për njeriun qenka qiamet.
Po, po kanë thënë më herët,
E kanë provuar në jetë
Se njeriu për njeriun është …
Pop se bash në sojin tonë?
Të ndodhinë këto gjëra,
Se pak na shkatërruan barbar e sulltana
Por edhe vetë të kultivojmë këso gjëra.
Sa vështirë për njeriun,
Të jetojë me të pa njerin!
Sa vështirë në jetë, sa zi, sa tmerr
Të përkrahësh jo njeriun
Të krijosh terr!
Të zgjohemi nga apatia,
Ti mbledhim ment!
Se tani është koha për realitet!
Ta largojmë të keqën që na gjeti,
T`ia mbyllim derën për jetë!

Sokol Demaku

ÇKA BËJNË POETËT?

Bashkimi — Fri, 19 Mar 2010 21:25:35 +0000

Shpeshherë
i bejë pytje vetës:
Kush ka forcën,
dhe pushtetin,
të ruaj rimën në poezi?
Kush është ai,
që të fton në argumentim?
Kush krijon kujtimet,
kush shprehë ndjenjat,
kush hap zemrat,
kush krijon ura,
e dashuri?
Shpeshë herë pyes vetën,
po pyes kush?
Kush krijon radhët,
mes fjaleve në fjali,
kush ngutet me shpejtësi,
të kuptoj rreshtin e ri,
kush të jep forcë
për ditën e re,
për kohën,
për pushim e freski?
Shpeshë herë pyes
se kush është ylli yt,
kush të jep forcë ne jetë,
kush të benë të flasësh,
kush të krjijon kujtime?
që shtegtojnë në fjalë,
që të bejnë të flasish,
të komunikosh.
E i ri e i vjetër
Të adhuron me shpirt.

Ti je yll,
ti je forcë e mahnitshme
që buron nga brenda
dhe shpërthen si vullkan
nga jashta
e nuk fashitesh
O, poet!

Sokol Demaku